Mijn God is zo groot

‘Mijn God is zo groot,
zo sterk en zo machtig.
Er is niets dat God niet kan doen.’

Na een hele volksverhuizing zijn we onderweg naar onze vakantiebestemming. Om de kinderen wat rustig te houden op de achterbank staat de muziek aan. Ineens komt het ´Ridderkerks Kinderkoor´ voorbij op de playlist. Meteen brengt het mooie herinneringen naar boven. Als kind heb ik jarenlang met dit koor meegezongen. Het bovenstaande lied zong ik altijd luidkeels mee. Onbevangen, vol kinderlijk geloof en vertrouwen. Zonder enig idee wat de toekomst zou brengen.

De tekst blijft hangen.‘Er is niets dat God niet kan doen.’
Ik mijmer erover terwijl we verder rijden. Ik geloof dit nog steeds van harte. Gods almacht, Zijn grootheid, Zijn kracht. Er is niets wat Hij niet kan doen. Maar tegelijkertijd wringt het soms ook een beetje. Als kind hoorde ik in deze woorden vooral Gods macht. Nu hoor ik ook de vragen die mensen erbij kunnen hebben. Als God alles kan, waarom grijpt Hij dan soms niet in? Waarom geneest Hij de één wel en de ander niet? Waarom blijft verdriet soms zo hardnekkig aanwezig?

Als het leven anders loopt

In mijn psycho-pastorale praktijk ontmoet ik dagelijks mensen die het leven anders hebben zien lopen dan ze ooit hadden gedacht. Mensen die zijn beschadigd door misbruik of verwaarlozing. Ouders die afscheid moesten nemen van een kindje nog voordat ze het echt konden vasthouden. Mensen die leven met psychisch of lichamelijk lijden. Huwelijken die ondanks alle inspanningen toch stuk liepen. Ik zie steeds weer de gevolgen van de gebrokenheid van deze wereld.
Hoe ons beeld van God is gevormd, bepaalt vaak ook hoe we Hem ervaren in het lijden. Verwachten we vooral dat Hij ingrijpt? Dat Hij geneest? Dat Hij pijn en verdriet in één keer wegneemt? De waarom-vraag kan mensen soms gevangen houden. Niet omdat die vraag niet gesteld mag worden, maar omdat we zo graag een verklaring zoeken voor iets wat vaak niet te verklaren is.

Met die gedachten rijd ik verder naar onze bestemming. Niet alleen ben ik therapeut, maar ook moeder van een dochter met een beperking. Ook wij weten hoe het is als het leven anders loopt dan je ooit had gedacht. Als gezin mogen we voor de tweede keer mee op zorgvakantie van Stichting Wigwam. Zij organiseren vakantieweken voor gezinnen met een kind met een beperking. Een grote groep vrijwilligers neemt een deel van de zorg voor onze dochter en andere kinderen over. Daarnaast is er een prachtig programma voor de broertjes en zusjes, de brusjes.
Voor ons is een ‘gewone’ vakantie niet vanzelfsprekend. Onze dochter heeft veel structuur, veiligheid en voortdurende begeleiding nodig. Ze overziet geen gevaren, vraagt voortdurend nabijheid en kan soms veel geluid maken. Waar vakantie voor veel gezinnen ontspanning betekent, vraagt het bij ons juist vaak nóg meer energie.

Juist daarom is deze week zo bijzonder. De ontmoeting met andere ouders geeft veel herkenning. Tijdens het voorstelrondje raakt het me als ik hun verhalen hoor. Ouders die ook dachten dat hun leven anders zou lopen. Die dromen hebben moeten loslaten omdat hun kind een syndroom bleek te hebben, een genetische afwijking kreeg of door een zuurstoftekort ernstig beperkt raakte. Verhalen vol zorg, maar tegelijk ook verhalen vol liefde, trouw en een ongekende toewijding aan hun kind.
Al luisterend naar hun verhalen besef ik dat niemand van ons antwoord heeft op de waarom vraag. Ik zie vooral veel berusting, veerkracht en moedige, liefdevolle mensen om me heen.
Misschien verwachten we Gods zorg soms vooral in grote wonderen. Dat Hij geneest. Dat Hij omstandigheden verandert. Dat Hij antwoord geeft op onze waarom-vragen. Zo gaat het alleen vaak niet. Tijdens deze week ontdek ik Zijn zorg weer op een heel andere manier. Niet in een spectaculair wonder, maar in mensen die zich belangeloos inzetten voor een ander.

Liefde zichtbaar in het gewone

Misschien zit de kracht juist wel in die kleine momenten. Ik zie hoe een vrijwilliger onze dochter geduldig meeneemt en haar in de gaten houdt. Hoe ze samen plezier maken. Ik zie hoe iemand zonder enige haast dezelfde vraag voor de zoveelste keer beantwoordt, omdat ze steeds herhaalt. Er is geen zucht van ongeduld of haast. Alleen oprechte aandacht.
Op zulke momenten besef ik opnieuw dat liefde vaak zichtbaar wordt in het gewone. Niet in grootse gebaren, maar in iemand die de tijd neemt. Die zich laat onderbreken. Die een kind ziet zoals God haar ziet: kostbaar, geliefd en de moeite waard. Terwijl ik daarnaar kijk, merk ik hoe mijn eigen schouders langzaam ontspannen. Alsof ik voorzichtig mag uitademen, omdat iemand anders voor even met ons meedraagt.

Ik moet denken aan de woorden van Jezus: ‘Wie één van deze kleinen ontvangt in Mijn Naam, ontvangt Mij.’ (Mattheüs 18:5). Deze vrijwilligers zien niet alleen een beperking. Ze zien een kind. Een geliefd kind van God. En ze behandelen haar ook zo. Ze laten iets zien van Gods Koninkrijk. Niet door grote woorden of indrukwekkende daden, maar door heel gewone dingen: een rolstoel duwen, een hand vasthouden, een kind troosten of een moeder even laten ademhalen.
Misschien is dat wel één van de mooiste manieren waarop Gods liefde zichtbaar wordt. Heel gewoon. Heel praktisch. En daardoor juist zo heilig.

Anders dan verwacht

Deze week las ik de woorden van Jezus in Johannes 14. Vlak voordat Hij afscheid neemt van Zijn discipelen zegt Hij: ‘Ik zal u niet als wezen achterlaten.’ Hij belooft hun de Heilige Geest, de Trooster. Opvallend genoeg belooft Jezus hun geen leven zonder verdriet of moeite. Hij belooft Zijn aanwezigheid. Een vrede die niet afhankelijk is van onze omstandigheden, maar die juist midden in die omstandigheden werkelijkheid wil worden.
Dat zie ik ook steeds weer terug in mijn praktijk. De grootste wonderen zijn niet altijd dat een trauma in één keer verdwijnt of dat alle pijn wordt weggenomen. Soms is het wonder heel anders. Dat iemand na jaren van angst weer een ander durft te vertrouwen. Dat de tranen eindelijk komen, waar ze jarenlang achter slot en grendel hebben gezeten. Dat schaamte langzaam plaatsmaakt voor waardigheid. Dat een huwelijk, waarvan iedereen dacht dat het voorbij was, voorzichtig begint te herstellen. Of dat een cliënt ontdekt: God is niet weggegaan toen mij dit overkwam.
Misschien is dat wel hoe de Heilige Geest zo vaak werkt. Niet altijd door onze omstandigheden direct te veranderen, maar door ons daarin niet los te laten. Door mensen op ons pad te brengen die een stukje met ons meelopen. Door hoop te geven waar wanhoop was. Door stap voor stap te herstellen wat zo diep beschadigd is geraakt.

Weer even terug naar het kinderlied waar ik mee begon. Het gaat nog verder

Heb jij soms verdriet?
’t Is God die het ziet.
Hij legt Zijn handen op jou.

Ik luister anders dan vroeger.

Nog steeds geloof ik dat er niets is wat God niet kan doen. Maar Zijn grootheid zie ik vandaag niet alleen in de wonderen waar ik soms zo naar verlang. Ik zie die ook in Zijn trouw. In de Trooster die Hij heeft beloofd. In de mensen die Hij op ons pad brengt om een stukje met ons mee te dragen. In de stille wonderen van herstel die soms bijna onopvallend beginnen, maar waarin Zijn liefde zichtbaar wordt.

Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig. Er is niets dat God niet kan doen.
Ik bid dat we Hem steeds opnieuw zo mogen leren kennen: als de God die wonderen kan doen, maar Die ons ook in ons lijden niet als wezen achterlaat. De God die Zijn Trooster geeft en Zijn liefde zo vaak zichtbaar maakt door mensen of door onverwachtse gebeurtenissen om ons heen. Vaak anders dan we zouden verwachten.

Geschreven door Anneke Polderman van Praktijk over de Brug