Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik al een aantal weken ziek; een klassieke griep duurt drie weken leerde ik, helaas.
Mijn dagen rijgen zich aaneen en vullen zich met lamlendigheid, kleine oplevingen en dan toch weer lamlendigheid. Ik heb veel afspraken af moeten zeggen, sommige tot twee keer toe…
Gisteren realiseerde ik me tijdens mijn stille tijd, dat er nog iets niet in orde is…ik las wel, maar Gods woorden drongen niet tot me door. Op zich niet zo gek als je ziek bent ook je geest niet zo goed functioneert, maar ik realiseerde me dat het eigenlijk al wat langer stil is.
En ik bedacht dat we daar niet veel over spreken in de christelijke wereld, terwijl ik weet dat dit vaker voorkomt. Natuurlijk delen we liever onze gebedsverhoringen, onze mooie momenten met God, onze overwinningen, maar hoe zit het met die ongemakkelijke momenten dat je probeert contact te maken met God en dat het zo stil blijft? Dat je je Bijbel dicht doet en je niet het gevoel hebt, dat je hem open hebt gehad? Dat je bidt maar dat je woorden zo haperen of dat je je gebed maar liever overslaat, want wat merk je nu eigenlijk van God?
Eén van mijn lievelingsverhalen uit de Bijbel is het verhaal van de profeet Elia uit 1 Koningen 19. Elia heeft een enorme geestelijke, fysieke en psychische krachtsinspanning geleverd, in Gods kracht weliswaar, om te laten zien dat God de enige echte God is en niet Baäl. Dit is te lezen in hoofdstuk 18. Hij functioneerde op de toppen van zijn kunnen, zeg maar. Maar dan bedreigt koningin Izebel hem en rent hij weg voor zijn leven.
Hemelsbreed legt hij 130 km af en trekt daarna nog eens een dagreis de woestijn in. Uitgeput en depressief vraagt Hij God om hem maar weg te nemen; het is genoeg vindt hij, hij kan niet meer.
Maar het blijft stil van Gods kant, God gaat niet in op wat Elia zegt; zijn klacht en wens lijken ongehoord te blijven. Toch: als Elia in slaap gevallen is, blijkt dat God wel degelijk reageert; een engel heeft gezorgd voor eten en drinken zodat Elia weer op krachten kan komen, hij maakt Elia wakker om dit te gebruiken. Hoe bijzonder moet dat zijn; gewekt worden door een engel en te ontdekken dat hij ook nog eens voor je gekookt heeft ….! Elia is nog steeds bekaf van alle inspanningen en emoties en gaat opnieuw slapen waarna de engel zijn zorg herhaalt. Uit zijn woorden spreken Hemelse zorg en aandacht, zie vers 7 en 8.
Hierna is Elia zo verkwikt dat hij in staat is om veertig dagen en nachten te lopen naar de berg waar Gods verbond met Zijn volk begonnen is; daar gaf God Israël de wet die ze zo zwaar overtreden hadden.
En dáár doorbreekt God de stilte…Hij nodigt Elia tot twee keer toe uit om zijn hart te luchten; Elia mag zijn teleurstelling, zijn angsten, ontmoediging en twijfels uiten. En God hoort hem aan zonder oordeel, Hij nodigt Elia liefdevol in Zijn nabijheid en zet hem tenslotte weer op zijn benen met een bemoediging én een nieuwe opdracht.
Wauw, wat een zorg in en na al die stilte….eerst zorg voor het fysieke welzijn van Elia, waarna hij ook psychische en geestelijke verzorging krijgt; zo liefdevol is onze God….! Ik vind dit zo geweldig!
God kan wel tegen onze stilte, onze ontmoediging, onze twijfels, onze angsten, onze…
Gelukkig wil Hij niet dat we daarin blijven en helpt Hij ons er het liefst ook weer uit.
Ik realiseer me dat er ook andere redenen kunnen zijn, waarom het stil kan zijn tussen ons en God. Jes.59:1 en 2 laat zien dat niet beleden zonden een scheiding kunnen brengen tussen ons en Hem, dus is het ook goed om ons hart daar op te onderzoeken, de Heilige Geest helpt ons daar graag bij. Ook dit kwam ik tegen in mijn eigen hart. Na het belijden volgt bij mij altijd opluchting en voel ik me dichter bij God.
Zonder uitputtend te zijn en alles dicht te willen timmeren, wil ik ook nog benoemen dat God soms ook ons geloof en onze volharding beproeft; blijven we volhouden en vertrouwen op Hem ook al merken we weinig van Hem?
Jezus weet hoe het is als het stil blijft van Gods kant, Hij heeft dit als geen ander meegemaakt; een dikke donkere zwarte stilte die Hem wanhopig maakte. Eerst was er voor Hem ook een engel met zorg en liefde, maar aan het kruis was Hij echt helemaal alleen en riep Hij het uit: “Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?”
Jezus weet waar wij doorheen gaan omdat Hij zelf ook op aarde heeft rondgelopen, Hebr. 4: 15 en 16 zegt hier hele mooie dingen over.
Terwijl ik hierover nadacht kwam het lied “Home” van Jeremy Riddle voorbij.
Er komt voor de gelovigen een tijd dat we alle stilte voorbij zijn en daar thuiskomen waar we onze geweldige Vader van aangezicht tot aangezicht zullen zien (1 Kor 13:12). En we zullen Hem niet alleen zien maar ook kénnen, dat is samen met Hem zijn en met Hem omgaan in een volmaakte relatie.
Laten we in de tussentijd proberen net zo liefdevol en genadig als Hij met elkaars “stilte-dips ”om te gaan.
Geschreven door Tine Snoek, www.lentehulpverlening.nl