Afgelopen zondag liep ik in de polder en was aan het nadenken over moederdag. Wat maakt het toch dat deze dag bij zoveel mensen pijn doet, veel pijn doet?
In mijn hoofd ontsproot het woord ‘eerstelijnsliefde’. Een nieuw woord, maar zo treffend bij wat ik zie en zelf voel.
ouder-liefde
De ouder-liefde is eerstelijnsliefde. Het is daarmee de allerbelangrijkste liefde. Deze liefde mag, misschien wel, móet stromen. De liefde van moeder naar kind en uiteraard ook van vader naar kind. Wanneer deze liefde stroomt is het de grootste zegen. Door deze liefde kan een kind groeien, identiteit
ontwikkelen, talenten ontplooien, volwassen mens worden en kan de liefde ook terugstromen van het kind naar de moeder. Helaas zit er vaak in deze stroom van eerstelijnsliefde een hapering. Een moeder die overleden is; een moeder die er misschien wel fysiek was, maar jouw emotionele behoefte niet zag; een moeder waarbij teveel kinderen om aandacht vroegen; een moeder die jou niet hoorde wanneer je iets wilde vertellen; een moeder die handen vol had aan zichzelf en jouw steun daarbij nodig had;… Het zijn situaties waarin deze eerstelijns liefdesstroom niet meer royaal stroomt en soms zelfs stopt met stromen. En wanneer deze stroom hapert geeft dat altijd pijn. Er is gemis, soms heel zichtbaar door bijvoorbeeld een overlijden of scheiding, soms minder zichtbaar, maar niet minder voelbaar.
kind-liefde
De kind-liefde is ook eerstelijnsliefde. Vanuit de moeder (of vader) mag de liefde stromen naar je kind of kinderen. Daarin mag je geven wat jezelf ontvangen hebt; liefde uitdelen aan diegene die je het meest lief is.
Helaas zit ook in deze stroom nogal eens een hapering. Verbroken contact; kinderen die in de moederschoot of (jaren) later overleden zijn; kinderen die niet kunnen ontvangen wat jij probeert te geven of andersom: je kunt niet geven wat je kind zou moeten krijgen; of omdat er geen kinderen gekomen zijn.
Wanneer de eerstelijnsliefde niet stroomt, dan doet dat eerstelijns-pijn. Ik merk dat dit woord de erkenning geeft voor de pijn die hierin verborgen ligt en die ik zelf ook voel. De relatie met ouders of met kind is niet te vervangen, dus wanneer het niet meer stroomt geeft dat diep verdriet.
Het raakt me dat de Bijbel zegt; Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad (1 Joh. 4:19). God is Degene die de allereerste liefdesstroom op gang heeft gebracht. Vanuit Zijn hart stroomt het door de generaties heen. In menselijke relaties, eerstelijns of anderzijds kan deze stroom van liefde haperen, maar vanuit het hart van God niet. En vanuit deze eerste liefde van God kunnen wij (eerstelijns) liefhebben, kunnen wij Hem liefhebben. Deze blijvende liefde is het grote houvast bij haperende liefdesstromen.
Geschreven door Hermineke Vonk, Pastorale Coaching te Goudriaan